മഴപ്പെയ്ത്ത്

  മഴ നനയൽ ഒരു കഥയെഴുതുന്നത് പോലെയാണ്. ചിലർക്ക് അപൂർവ്വമായി സംഭവിക്കുന്ന ഒന്ന്, മറ്റു ചിലർക്ക് ഇടതടവില്ലാതെ വന്നെത്തുന്നതും. ചിലപ്പോൾ മേഘം മൂടി ആകാശം കുറേനേരം  അങ്ങനെ കൊതിപ്പിക്കും. എന്നിട്ട് തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച ശേഷം  പെയ്യും. മാസങ്ങളായി അലട്ടുന്ന ചില ദ്യശ്യങ്ങളെ വിദഗ്ദ്ധമായ പ്ലോട്ടിങിനുശേഷം ഒരു കഥയിലേക്ക് സന്നിവേശിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ. കാർമേഘം മൂടിക്കിടന്നാൽ  പെയ്യാൻ തന്നെയാണ് സാധ്യത. ചിലപ്പോൾ മാത്രം കാറ്റ് അവയെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പോകും. വളരെ പ്ലാൻ ചെയ്തെഴുതുന്ന കഥകൾ മിക്കപ്പോഴും വിജയകരമായി തന്നെ പൂർത്തിയാക്കപ്പെടും, കാറ്റിനെപ്പോലെ ചില വലിവുകൾ അവയെ തട്ടിയെടുത്തില്ലെങ്കിൽ. പക്ഷേ എഴുത്തുകാരനെ ഹരം കൊള്ളിക്കുക അപ്രതീക്ഷിതമായെത്തുന്ന കഥകളാണ്. എഴുതിയില്ലെങ്കിൽ മരിച്ചു പോകും എന്ന തോന്നലോടെ എഴുതുന്നവ. അല്ലെങ്കിലും കാലാവസ്ഥാ നിരീക്ഷണ കേന്ദ്രം പ്രവചിച്ചു കഴിഞ്ഞ മഴയെക്കാൾ രസം ക്ഷണക്കത്തില്ലാതെ എത്തുന്ന വിരുതൻ മഴകളാണല്ലോ. ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ആ നിമിഷത്തിൽ മഴ പെയ്യുകയാണ് എന്ന യാഥാർത്ഥ്യവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ അല്പം സമയം ആവശ്യമാണ്. പതിയെ നമ്മൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു: അതെ, അത് പെയ്യുകയാണ്....

" Many years later as he faced the firing squad, Colonel Aureliano Buendia was to  remember that distant afternoon when his father took him to discover ice." ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സാഹിത്യാസ്വാദകരുടെ മനസ്സുകളിൽ ഒരു വിശുദ്ധവചനമെന്നപോലെ എക്കാലവും നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന ഒരു വരിയാണ് മേലുദ്ധരിച്ചത്. ഏകാന്തതയുടെ ഒരുനൂറ് വർഷങ്ങൾ എന്ന നോവൽപ്രതിഭാസത്തിൻ്റെ ആദ്യ വരികളാണവ. ദേശ-കാല-രാഷ്ട്രീയ ഭേദങ്ങൾക്കപ്പുറമായി മാനവരാശിയെ മുഴുവൻ ചേർത്തുകെട്ടാൻ കെൽപ്പുള്ള അതീന്ദ്രിയമായ ഒരു രസച്ചരട് നിർമ്മിച്ച ഗബ്രിയേൽ ഗാർസിയ മാർക്കേസ്, ഓരോ വായനക്കാരനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളവും 'തൻ്റേത് മാത്രം' എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു ആത്മസുഹൃത്താണ്. One hundred years of solitude, Love in the time of cholera, Chronicle of a death foretold, Strange Pilgrims എന്നീ നാല് പുസ്തകങ്ങൾക്കു ശേഷം മാർക്കേസിൻ്റെ വ്യക്തി ജീവിതം ഒരു കൗതുകമായി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് 'ഏകാന്തതയുടെ പുരാവൃത്തം' വായിക്കുന്നത്.       പുതിയ കാല മലയാള എഴുത്തുകാരിൽ സർഗ്ഗശേഷികൊണ്ടും പാണ്ഡിത്യം കൊണ്ടും ശ്രദ്ധേയനായ ' അജയ് പി മങ്ങാട്ട് ' എന്ന അപാരനായ മാർക്കേസ് പ്രേമlയു...